Overdenking: Februari 2018

Velen beginnen een nieuw jaar met wensen, de een dit de ander dat, iedereen heeft zo zijn/haar zorgen wat de toekomst aangaat al voorbereid, maar waarom? Wij mensen zijn niet in staat iets aan de toekomst toe te voegen; wat wij wel weten is wat ons het afgelopen jaar overkwam, maar ook daar konden of kunnen wij niets aan veranderen.” Maak u niet bezorgd tegen de dag van morgen, want de dag van morgen zal zijn eigen zorgen hebben, elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad zegt Jezus in Matt. 6:34”. Jezus geeft ons een hint: maak je geen zorgen over de toekomst. Velen zullen denken: dat kon Hij gemakkelijk zeggen, maar ik zit met een probleem waaraan ik niets kan veranderen, ik heb niet de macht die Hij had. Dat laatste is waar, wij zijn niet almachtig, maar ook niet onmachtig. Als u onmachtig bent over de toekomst dan ontbreekt er iets aan uw leven, want in Hem hebben wij wel vooruitzicht over de toekomst. Onmacht is berusten in wat komen gaat, ik kan er toch niets aan doen; als dat zo is dan hebt u een slappe houding die u zichzelf aanpraat. U praat zichzelf in de put waar u op eigen kracht niet uit kunt komen. Een put is niet gebouwd om als u daar invalt, uzelf te redden, dat lukt niet omdat je daar geen houvast in vindt. Een put vraagt om hulp van iemand die vaste grond onder de voeten heeft, daar zit het grote probleem. Deze hulp kunt u aannemen, maar ook afwijzen, die macht hebt u wel, dus is onmacht een relatief woord. Bezorgt maken is eigenlijk je leven in eigen hand nemen, het is je leven zelf willen besturen. Natuurlijk zijn er mensen die tobben met ernstige ziektes, ze zien op korte termijn hun toekomst in een zwart gat verdwijnen; maar ik vraag mij af brengt de zorg voor de toekomst daarin enig soelaas? Mijn indruk is dat deze mensen steeds verder in de put komen, hun toekomst is voor hen niet te overzien. Bij deze mensen zien we heel vaak verandering in hun leven naar anderen toe, ze worden kortaf en onaangenaam voor hun naasten want naar hun gevoel ligt hun toekomst in diggelen, er is geen uitzicht meer. Lichamelijk en geestelijk zitten ze in de knoei, er is geen enkel uitzicht voor hen. De put waarin zij zitten is naar hun gevoel zo diep dat er voor hen geen redding meer in het verschiet ligt, vaak weigeren ze hulp van Hem die wel redding en uitzicht biedt. Dat er iemand is die de toekomst in handen heeft, willen zij niet van horen; en toch is Hij de enige die redden kan. Eens komt er een tijd dat wij ons moeten verantwoorden over het leven dat wij hier leiden, daar is geen ontkomen aan, dat zou onze zorg moeten zijn, want hier hangt veel vanaf. Of het nu gaat om de nadering van het eind of dat we in gezonde toestand verkeren, wij ontkomen daar niet aan. Kan ik mij wel echt verantwoorden tegenover Hem, de grote rechter? Ook die keuze ligt in uw hand en kan ons echt zorgen baren. Hoe sta ik tegenover Hem die mij uitnodigt, heb ik het vertrouwen in Zijn hulp wel aanvaard toen Hij mij nodigde? Wilde ik Hem volgen, of vertrouwde ik meer op mijn eigen GPS toestel? Hier zit voor veel mensen het grootste probleem. Zo lang ze gezond zijn denken zij daar niet aan, maar als ze ziek worden met een slechte mededeling van de arts, dan gaat er een belletje rinkelen en wordt de zorgeloosheid plotseling zorgelijk. Maar als u in die omstandigheid verkeert mag u weten: Zijn uitnodiging geld nog altijd, het is pas te laat als het leven voorbij is en u hebt Zijn redding niet aanvaard. Weet dat Hij nog altijd wacht op uw antwoord, Hij is een vergevend God, zelfs in het laatste uur van uw leven wil Hij u kleden. Ga tot Hem, neem Zijn uitnodiging aan en ga zo 2018 zorgeloos tegemoet.

J. Mulder